شهید رضا دامرودی - شهدای خراسان

بازدیدها(554)
  • کد : 313-209
  • وضعیت : شهدا را بیاد بسپاریم نه بخاک

شهید رضا دامرودی

عاشوراییان مدافع حرم
قیمت :

شهید رضا دامرودی
نام پدرحسین
متولد : 1367/4/20
محل تولد روستای دامرود بخش روداب شهرستان سبزوار
تاریخ شهادت: 1394/7/25
محل شهادت حلب سوریه
بیوگرافی شهید :
رضا دامرودی فرزند حسین متولد 20 تیر 1367 در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود، وی در مدرسه راهنمایی شمس آباد تحصیل نمود و برای تحصیل در رشته گیاه پزشکی در سال 1387به آموزشکده کشاورزی نیشابور رفت. پس از اخذ مدرک کاردانی، به دانشگاه جهاد دانشگاهی کاشمر رفت تا مدرک کارشناسی خود را اخذ نماید؛ در سال 1390 ازدواج نمود و پس از بیست روز به خدمت سربازی اعزام گردید؛ پس از پایان خدمت با خرید یک دستگاه خودرو سواری، مشغول امرار معاش گردید؛ بعد از گذشت مدتی فروشگاه سموم و دفع آفات کشاورزی در روداب دایر نمود و به خاطر اینکه در خانه ای استیجاری در سبزوار زندگی می کردند هر روز صبح از شهر سبزوار به روداب می آمد، در سال 93 خداوند دختری به ایشان هدیه نمود و نام او را نیایش نهاد، وی پس از عضویت بسیجی در گردان 22 امام حسین(ع) لشکرعملیاتی مردم پایه پنج نصر با مسئولیت تیربارچی مشغول خدمت گردید؛تا این که درغروب شنبه 25 مهر ماه 1394در نزدیکی شهر حلب کشور سوریه در دفاع از شیعیان بی پناه سوریه و عقیله بنی هاشم جانمان به فیض شهادت نائل آمدند.

وصیت نامه شهید
اینک که به یاری خداوند و پیرو لبیک به رهـبر عزیزمان قسمت شد که در مسیر الهی گام بردارم و به عنوان مــدافع حــرم بـیبـی حضــرت زینــب (سلام الله علیها) قدم بردارم خوشحالم و به خود می بالم،هدف ما جلب رضایت خداوند، اولیا و انبیاء الهی است زیرا در این دنیا افراد و ملت هایی هستند که حرف حساب را به خوبی نمی فهمند و باید جور دیگری برخورد کنیم، ان شاء الله که مورد شفاعت بی بی حضرت زینب (سلام الله علیها) قرار بگیریم

سایر اطلاعات

نوشته ای از همسرِ شهیدِ «مدافع حرم» : حواسم به همه آرمان هایت هست

من، حواسم به همه آرمان هایت هست، تا جایی که نفس داشته باشم برای تحقق آرمانت تلاش می کنم . این جا کسانی هستند که درک می کنند نباید رهبرمان تنها بماند. فراموش نمی کنم حتی اگر اسم خود را فراموش کنم

 

نامه شهید خطاب به همسرشان 

همسر عزیزم ؛ سلام….امیدوارم زمانی که این نامه را می خوانی از دست من راضی باشی و به خاطر تمام سختی ها و اذیت هایی که در این چند سال برایت رقم زدم بنده حقیر را بخشیده باشی،….نمی دانم با چه زبانی از تو، خوبی هایت، صبر و تحملت درکنار من و… تشکر کنم،………توصیه میکنم که همیشه به یاد من باشی و مرا فراموش نکنی، از دختر خوبمان مواظبت کنی و زیر چادر خودت پرورش دهی تا راه خودت را ادامه دهد… همیشه با نماز و قرآن و توسل به ائمه اطهار و حضرت ابوالفضل; و حضرت زینبB برای سلامتی خودت، دختر عزیزمان و بنده حقیر دعا کن که میدانم دعای تو همیشه مستجاب می شود .

پاسخ همسر شهید به نامه همسرشان 

سلام،


هرچند وداع شما با من دردی بزرگ و اندوهی سنگین است، اما خوب می دانید که من با رضایت کامل  شما را راهی کردم، هم اکنون نیز راضی ام به رضای خدا. من در این مدتی که افتخار زندگی کنار شما را داشتم جز خوبی و زیبایی چیزی در زندگی ندیدم. سختی های زندگی اگر نبود، شیرینی ها معنایی نداشت، ان شا الله که بتوانم با یاری خداوند آنگونه که خواسته شما بود دختر کوچکمان را با الگو گرفتن از شما و عمه سادات حضرت زینبB پرورش دهم، دعا می کنم با ظهور امام زمان       من و دخترم جزء سربازان ایشان باشیم و در راه رضای خدا گام برداریم، باشد که شما هم از حضرت زینبB برای من و دخترمان صبر و استقامت را طلب کنید و شفیع ما در آن دنیا باشید زیرا من در این دنیا آرزویی جز این ندارم .


خداحافظی و خواب همسرشان

از مشهد داشتیم می آمدیم سبزوار که رضا زنگ زد و گفت موضوع مهمی را باید مطرح کنم، وقتی رسیدم خانه گفت که می خواهد برود به سوریه؛ اول مخالفت کردم و اجازه ندادم اما او سریع گفت به خاطر حضرت زینبB. میدانست که پاسخی نمی توانم بدهم گفتم: اصلا از کجا می دانی همین چند روز میبرنت ؟ شاید نبردند! بعد چند روز گفت دیگه باید عازم شوم…


گفته بود برای من گریه نکنی ناراحت می شوم؛ گفتم: هر وقت روضه حضرت ابوالفضل; و حضرت زینبB را بشنوم گریه میکنم، پاسخ داد: برای معصومین هرچقدر که می خواهی گریه کن ولی برای من گریه نکن


یک نامه رضا برای من نوشت و یک نامه من برای رضا نوشتم، نامه همراه رضا بود و قرار شد که نامه هارا باز نکنیم تا وقتی برسند به سوریه، وقتی رسیدند با من تماس گرفتند و قرار شد نامه هارا بخوانیم. وقتی نامه را خواندم دیدم پاسخ نامه اش را در نامه ای که برایش نوشتم داده ام.


شب خواب دیدم که در سوریه ام شب بود، رضا کنار حوض آبی داشت وضو می گرفت رفتم جلو و گفتم چرا اینقدر عجله داری؟بند پوتین هاتو باز کن! یه نگاهی بهم کرد و هیچی نگفت مثل بعضی وقت ها که با سرعت بالایی کارهارا انجام می داد .

عروسک روی ضریح حضرت رقیه سلاماالله
رفته بودیم حرم حضرت رقیهB رسم بود که افراد یک عروسک می گذاشتند یا یک عروسک بر می داشتند، رضا هم یک صندلی آورد و یک عروسک را از بالای ضریح برداشت. شب شده بود که یکی از کیف هایمان جابجا شده بود؛ بهش گفتم:” کیفهایمون جابجا شده.” اول گفت نه ولی وقتی عروسک را دستم گرفتم و گفتم:”پس این دست من چیکار می کنه؟” چهره اش عوض شد! گفت: پس عروسک را بده تا کیف هارا عوض کنیم و من قبول نکردم ولی ای کاش به او می دادم. خبر شهادتت را که شنیدم اول باور نکردم و می گفتم مجروح شده ای تا اینکه گریه همرزمان شهادتت را به من ثابت کرد، به ذهنم آمد که قبل از اعزام گفته بودم بین ما چهار نفر تو شهید میشی، آخر هم شدی. عهد بستم عروسکی را که رضا برای دختر کوچکش نیایش می خواست؛ من به دخترش اهدا کنم .

 

صبر 
لحظه دیدار در معراج شهدا مشهد فرا رسید؛خانواده دور تا دور شهید رضا را در حالی که آرام خوابیده بود گرفته بودند در حالی که به شکوه و سربلندی رضا افتخار می کردم اشک از چشمانم سرازیر شده بود؛ در همین حال همسر شهید روبه اطرافیان گفت: برای رضا گریه نکنید جای رضا بسیار خوب است و اگر گریه کنید دشمنان رضا خوشحال می گردندو رضا را دشمن شاد نکنید؛ بعد از من درخواست خودکار کردند و بر پرچم ایران تابوت رضا نوشتند:


من و نیایش راهت را ادامه می دهیم.

صبر
داخل خانه نشسته بودم ،وقتی خبر شهادت را به خانواده شهید گفتیم، خواهر کوچک شهید خیلی گریه می کرد و می گفت برای نیایش(دختر یک سال و چهارماهه شهید رضا دامرودی) گریه می کنم که مادر شهید خطاب به او گفت: مگر نیایش از علی اصغر و علی اکبر امام حسین; عزیزتر است؟

 

گفتگو با همسر شهید رضا دامرودی، پدر آسمانی و اولین شهید مدافع حرم از سبزوار

Description: گفتگو با همسر شهید رضا دامرودی پدر آسمانی و اولین شهید مدافع حرم از سبزوار

در حالی که به روز 13 رجب، میلاد مولی الموحدین حضرت علی (ع) و روز گرامیداشت مقام مرد و پدر نزدیک می شویم، روزنامه جام جم مصاحبه ای مفصل با همسر یکی از مردان آسمانی شده دیار سربداران، شهید رضا دامرودی منتشر کرده است

 

به گزارش مجله اینترنتی اسرارنامه این مصاحبه البته به بهانه کار زیبای خانم فرزانه ابویسانی در سالگرد ازدواجشان در 11 فروردین ماه انجام شده است که با یک عدد کیک بر سر مزار همسر شهید خود حاضر شده بود و در واقع شرح هجران از زبان بانوی سوخته دل است که در سنین جوانی همسر خود را از دست داده است. همسر جوانمردی که برای دفاع از حرم اهل بیت در مقابل جنایتکاران داعش به سوریه رفته بود و سرانجام عنوان اولین شهید مدافع حرم از شهرستان سبزوار را به خود اختصاص داد.

 

بنابراین مصاحبه پیش رو از جنبه های مختلفی مناسب این ایام مبارک است چرا که هم یادی از فداکاری ها و بردباری های همسران صبور شهداست و هم یادی از جوانمردی های شهدای عزیز انقلاب، دفاع مقدس و نیز شهدای مدافع حرم است.

 

اسرارنامه در ادامه با ادای احترام به روح همه شهدا و خانواده های معزز آنان متن کامل مصاحبه جام جم با خانم فرزانه ابویسانی را منتشر می کند:

 

همسرشهید رضا دامرودی برای تسکین دلتنگی‌هایش برسر مزار او جشن گرفت

سالگرد ازدواج در کنار همسر شهید مدافع حرم

 

اشاره: چه کسی می‌گوید عصر لیلی و مجنون‌ها تمام شده، چه کسی می‌گوید عشق زمینی حقیقی نیست؟ هرکه اینها را می‌گوید حتما فرزانه ابویسانی و رضا دامرودی را نمی‌شناسد، زنی که شش ماه است همسرش را از دست داده و مردی که 6 ماه است درجبهه نبرد با تکفیری‌ها جانش را از دست داده است. آخرین بُرش‌های زندگی رضا، اولین شهید مدافع حرم شهر سبزوارخواندنی است، آن هم از زبان فرزانه که این برش‌ها را با اشک و بغضی ممتد پیوند می‌زند و جذاب‌ترشان می‌کند.

 

با رضا دامرودی چطور آشنا شدید؟

 

ما هردو در دانشگاه جوین درس می‌خواندیم؛ رضا سال آخرگیاه پزشکی بود و من سال اول مدیریت صنعتی.

 

چه سالی بود؟

 

آذر89 با هم آشنا شدیم، 17 دی 91 آمد خواستگاری، 17 اسفند همان سال عقد کردیم و 11 فروردین 92 ازدواج.

 

چقدر خوب تاریخ‌ها یادتان است؟

 

بله، چون همیشه رضا این روزها را یادآوری می‌کرد و یازدهم هرماه به من پیام تبریک می‌فرستاد.

 

پس خیلی با هم صمیمی بودید؟

 

بله، بسیار زیاد.

 

از چه زمانی تصمیم گرفت به جنگ برود؟

 

یک‌سال قبل از شهادتش، سال 93 ثبت‌نام کرد.

 

وقتی گفت می‌خواهد به سوریه برود واکنش شما چه بود؟

 

یک روز رضا با من تماس گرفت و گفت می‌خواهد خبر مهمی به من بدهد، خیلی خوشحال بود و من فکرکردم حتما اتفاق مهمی برای زندگی مان افتاده. اما وقتی گفت کارش درست شده و می‌خواهد به سوریه برود خیلی ناراحت شدم و نمی‌دانستم باید چه جوابی بدهم، فقط گفتم برای چه می‌خواهی بروی که رضا گفت آقا امر کرده، بعد گفت به خاطر حضرت زینب(س) و بچه‌های آنجا می‌روم.

 

شما نگفتید که به خاطر من و بچه نرو؟

 

آن لحظه چیزی نگفتم، اما روزهای بعد که برای آموزش می‌رفت به مشهد، کارم گریه کردن و تلاش برای منصرف کردنش بود.

 

چرا گریه؟

 

به‌هیچ‌وجه فکر شهادتش به ذهنم خطور نمی‌کرد، اما تحمل دوری‌اش را نداشتم و گریه می‌کردم، رضا هم می‌گفت فقط دو ماه می‌مانم.

 

همسرتان از این که مجبور بود شما را ترک کند ناراحت و نگران نبود؟

 

بله بود. قبل از رفتن رضا، ما دنبال خانه می‌گشتیم تا جابه‌جا شویم، من می‌دیدم که او از یک طرف شوق رفتن دارد و از طرف دیگر نگران مسائل زندگی و دختر کوچکمان است. یک روز به من گفت از حضرت زینب و ابوالفضل خواسته‌ام کمک کنند که بروم، اما نمی‌دانم با این مشکلات چه کار کنم. با این حال وقتی دیدم عزم رضا برای رفتن جدی است به او گفتم برو و مطمئن باش که مثل کوه پشت تو هستم. این را که گفتم رضا گفت خیالم راحت شد و حالا با آرامش می‌روم. حتی وقتی او در سوریه بود و تماس می‌گرفت با وجود دلتنگی زیاد و مشکلات و بیقراری‌های دخترم بازهم اجازه نمی‌دادم او نگران شود.

 

او بالاخره چه زمانی اعزام شد؟

 

15 مهر 94.

 

چه تاریخی شهید شد؟

 

25 مهر 94 یعنی ده روز بعد از اعزام.

 

خبر شهادت کی به شما رسید؟

 

27 مهر.

 

در چند روزی که در جبهه بود از وضع آنجا چه چیزی تعریف می‌کرد؟

 

رضا قبل از رفتن به من گفته بود به خاطر مسائل امنیتی نمی‌تواند از پشت تلفن هر چیزی را بگوید، بنابراین وقتی تماس می‌گرفت حرف خاصی نمی‌زد و فقط می‌گفت نگران من نباش اوضاع خوب است.

 

آخرین مکالمه یادتان هست؟

 

بله، زنگ زد و گفت حالش خوب است، اما جایی می‌رود و تا یک هفته نمی‌تواند زنگ بزند، قول داد بعد از یک هفته تماس بگیرد.

 

همسرتان در کدام منطقه شهید شد؟

 

در حلب، منطقه ابتین.

 

چه کسی و چطور خبر شهادت را به شما داد؟

 

27 مهر که یکشنبه بود از اول صبح بیقرار بودم و منتظر تماس رضا. ساعت 9 صبح همسر یکی از همرزمان او به من زنگ زد و گفت شوهرم تماس گرفته و من صدای آقا رضا را هم شنیده‌ام، حال هر دو خوب بود و قرار است تا شب به تو زنگ بزند‌. این را که شنیدم خیالم کمی راحت شد، اما شب که رضا زنگ نزد دوباره نگران شدم، چون محال بود رضا امکان داشته باشد و با من تماس نگیرد. فردای آن روز بازهم رضا تماس نگرفت، آن موقع «نوحه‌ای کاروان آهسته ران» از تلویزیون پخش می‌شد و من پابه پای آن اشک می‌ریختم و به خودم گفتم اگر رضا شهید شود من چه کار کنم. من بارها به رضا گفته بودم اگر تو نباشی من هم نیستم، همیشه هم دعا می‌کردم که خدایا اول من بروم و نبودن رضا را نبینم.

 

عاقبت چه شد، تماسی که منتظرش بودید هرگز انجام نشد؟

 

عصر همان روز بود که ازسپاه تماس گرفتند و گفتند می‌خواهیم به شما سربزنیم، من هم خانه را آماده کردم و منتظر ماندم. بعد جمعیت زیادی وارد خانه‌مان شد، با چهره‌های ناراحت، کسی هم حرف نمی‌زد. الان که فکر می‌کنم چهره‌های آنها نشان می‌داد که چه خبری آورده‌اند، اما در آن لحظات اصلا دلم نمی‌خواست شهادت رضا را باورکنم یا درموردش فکر کنم. بعد همسر همرزم رضا آهسته به من گفت که آقا رضا زخمی شده و دستش تیرخورده. دیگر نمی‌فهمیدم چه کار می‌کنم، به آقایان گفتم چرا به من نمی‌گویید رضا زخمی شده که گفتند همسرت در بیمارستان تهران است و امشب می‌رسد مشهد. گفتم لااقل شماره بیمارستان را بدهید تا تماس بگیرم، اما گفتند بیهوش است و نمی‌تواند حرف بزند، ولی من دست بردار نبودم و اصرار می‌کردم تا این که یکی از آقایان شماره‌ای به من داد. با شماره تماس گرفتم و حال رضا را پرسیدم که شنیدم همسرم به کما رفته. البته بعدا متوجه شدم این شماره پزشک نبوده، بلکه شماره یکی از همان آقایان بوده.

 

یعنی حقیقت را از شما مخفی کردند؟

 

بله، درحالی که همه خانواده‌ام از شهادت رضا خبر داشتند. از چهره خواهر و مادرم البته فهمیده بودم باید اتفاق بدی افتاده باشد، ولی نمی‌خواستم قبول کنم. نزدیک ساعت 10 شب شده بود، همه فامیل آمده بودند خانه ما، من هم مدام به همان شماره زنگ می‌زدم و می‌شنیدم که رضا حالش خوب نیست و باید برایش دعا کرد. در تماس بعدی هم ایشان گفت شما حساب کنید رضا به احتمال 90 درصد شهید شده است.

 

شما چه جوابی دادید؟

 

گفتم مگر شما نمی‌دانید بچه رضا فقط یک سالش است، چرا این حرف را می‌زنید، من نمی‌خواهم او شهید شود. خلاصه با همین حال نزار ساعت 3 صبح به سمت مشهد حرکت کردیم، چند ساعت بعد رسیدیم و رفتیم به سمت حرم.

 

اولین صحنه‌ای که در حرم دیدید چه بود؟

 

چشمم خورد به یک تابوت که دورش پرچم پیچیده بودند ولی بازهم باور نمی‌کردم و می‌گفتم امکان ندارد این رضا باشد.

 

شما همسرتان را قبل از دفن دیدید؟

 

وقتی تابوت را درحرم طواف دادند و آوردند به معراج شهدا من نشستم جلوی تابوت و چشم دوختم به عکس رضا و به او گفتم یعنی این تو هستی که داخل تابوت خوابیدی. درِ تابوت را که باز کردند و چهره‌اش را دیدم بهت زده شدم، آن لحظه بدترین لحظه عمرم بود، حتی وقتی جسد پدرم را دیدم این همه ناراحت نبودم. فقط تنها کاری که توانستم بکنم این که دست بکشم روی گونه سمت راست رضا، دیدم چقدر سرد است.

 

علت شهادت او چه بود؟

 

سرش تیر خورده بود.

 

ن لحظه به کسی که به سمت رضا تیراندازی کرده هم فکر کردید؟

 

آن موقع دلم می‌خواست خدا کاری کند تا کسی که این کار را با رضا کرده دراین دنیا و آن دنیا عذاب ببیند. بعد با خودم فکر کردم که اگر من از خودم ضعف نشان دهم این دشمن شاد می‌شود، برای همین خواستم به من خودکار بدهند، نشستم و روی پرچم دور تابوت این جمله را نوشتم: منتظر من و نیایش باش، تا ابد راه تو را ادامه می‌دهیم، بعد دیگر او را بردند.

 

شما با نبودن او کنار آمده‌اید؟

 

الان شش ماه است که رضا نیست، خیلی دلتنگم، زندگی سخت است، دخترم کوچک و بزرگ کردنش به تنهایی سخت است. وقتی دخترم می‌گوید بابا نمی‌دانم چه جوابی به او بدهم و عذاب می‌کشم.

 

تا به حال خواب همسرتان را دیده‌اید؟

 

بله دیده‌ام، گرچه هنوز فکر می‌کنم او کنار من است برای همین هروقت وارد خانه می‌شوم به رضا سلام می‌کنم. یک بار در خواب او برایم نحوه شهادتش را توضیح داد، یک بار هم از او درباره شب اول قبر پرسیدم و رضا گفت نمی‌دانی چقدرخوب و آسان بود. بعد از این خواب خیالم خیلی راحت شد، خوشحال بودم که جای رضا خوب است.

 

فکر می‌کنید همسرتان کار درستی کرد که رفت؟

 

من تا به حال هیچ‌وقت فکر نکرده‌ام که او کار بدی کرده . من خیلی به قسمت و سرنوشتی که خدا برایمان تقدیر می‌کند اعتقاد دارم، بخصوص درباره مرگ که هیچ چیز نمی‌تواند آن را عوض کند. حالا شاکرم که اگر رضا از پیش ما رفته با شهادت رفته چون اگر مرگی غیر ازاین داشت من به هیچ عنوان نمی‌توانستم با آن کنار بیایم.

 

بیایید درباره برگزاری جشن سالگرد ازدواجتان بر سر مزار همسرتان حرف بزنیم. انگیزه شما از این کار چه بود؟

 

رضا همیشه سالگرد ازدواج‌مان را جشن می‌گرفت، حتی ماهی یک بار روز یازدهم را به من تبریک می‌گفت و می‌شمرد که چند وقت است ازدواج کرده‌ایم. برای همین در این سالگرد ازدواج که رضا در کنارم نبود بسیار ناراحت و دلتنگ بودم. همین شد که تصمیم گرفتم کیک و دسته گل سفارش بدهم و یازدهم فروردین را بر سر مزارش جشن بگیرم.

 

کیک چه شد؟

 

با این که همه حاضران بر سر مزار گریه می‌کردند، اما دوست داشتند حتی شده تکه کوچکی از آن بخورند یا به خانه ببرند.

 

همسر شهید مدافع حرم بودن چه حسی دارد؟

 

همسر شهید همه بار دلتنگی‌ها، سختی‌ها، مسئولیت‌ها، طعنه‌ها، کنایه‌ها و نگاه‌ها را به دوش می‌کشد، زندگی برای این زنان آسان نیست، فقط امیدوارم در ازای این همه سختی قدری ازاجر شهید به همسران شهدا نیز برسد.

 

از این به بعد بزرگ‌ترین آرزوی شما در زندگی چیست؟

 

آرزو دارم همان‌طورکه رضا می‌خواست دخترم را آبرومندانه بزرگ کنم و پیش همسرم سرشکسته نباشم.

 

مریم خباز‌

 

منبع: روزنامه جام جم

    نظرات

    هیچ نظری برای این کالا ثبت نگردیده است