0

طلبه شهید حجت اسدی

عاشوراییان مدافع حرم

مدافع حرم طلبه شهید حجت اسدی سال 1360 شمسی آخرین روز تابستان را سپری می کرد و خزان پاییزی در حال طلوع بود و روزگار لباس تابستان از تن برکنده و به آغوش پاییز می رفت که صدای نوزادی در گوش زمین پیچید و طفلی پای به عرصه گیتی نهاد که چهار دهه بعد با همرزمانش حماسه ای رقم زدند که تا تاریخ ادامه دارد، شرح دلاوری هایش لالایی شب های کودکان عاشق ولایت است. شهید حجت اسدی همچون فرزندان خالص و بی ریای این مکتب الهی پای در عرصه آموختن معارف دین نهاد و کمال و تعالی را در گوش جان سپردن به دروس طلبگی و ملبس شدن به لباس فاخر روحانیت یافت. اما این عرصه هم او را راضی نساخت و زمانی که مشاهده کرد تکفیری ها اسلحه به سوی حرم زینبی(س) گرفته اند، به دنیا و زیبایی های آن پشت پا زد و راهی دیار عشق و حماسه، دیار مردانگی و فتوت شد و در خیل آسمانی های مدافع حرم جاودانه شد. صفحات تقویم روز 2 اسفندماه سال 94 را نشان می داد و 34 سال از عمر جوانی می گذشت که عشق را در دفاع از حرم اهل بیت(ع) یافت و در حالی که سطح 3 حوزه را می گذراند، دفاع از حریم را با دفاع از حرم آمیخت و در خیل آسمانی ها، جاودانه شد. آری! طلبه شهید مدافع حرم حجت اسدی؛ شیرمردی از رادمردان تاریخ، خون پاک خویش را نثار کرد تا پای نامحرم به حریم امن زینبی (س) گشوده نشود و پس از ماه ها جهاد و پیکار با تکفیر، شهد شیرین شهادت نوشید و در گلزار شهدای قزوین آرام گرفت. از آنجا که برگ برگ زندگی این شیرهای میدان نبرد و عارفان بیشه معرفت، درسی آموختنی است، اما این حجم گسترده معارف در این ظرف کوچک نمی گنجد و فرازی از زندگی شهید تقدیم به نگاه مشتاق عاشقان شهادت می شود تا چراغ راهی باشد برای گم نکردن صراط مستقیم در تنگنا و تاریکی، ظلمت، سیاهی و گمراهی عصر جهالت. «توجه به نماز اول وقت و جماعت از خصلت های نیک وی بود و اگر هم در منزل بود نماز را با خانواده به جماعت می خواند. از ویژگی های اخلاقی اش ساده پوشی بود، به اعتراف نزدیکانش کم حرف و بیشتر اهل عمل بود و رضایت والدینش برای او اهمیت زیادی داشت. دائم الوضو بود و به مسائل محرم و نامحرم حساسیت داشت. 17 بار برای زیارت سیدالشهدا(ع) عازم سفر عتبات شد و دلداده اهل بیت(ع) بود و با روضه خوانی و مداحی برای اهل بیت(ع) در نشر معارف دینی فعالیت گسترده ای داشت.»

93386_2029455960.jpg ما همه در هیئت خادم هستیم نه مدیر و مسئول! برزگری با اشاره ای به وصیت نامه و حس و حال نوشته های شهید گفت وصیت نامه شهید وصیت نامه خاصی بود. بعضی قسمت ها خط خوردگی دارد و دوباره نوشته شده که اگرچه ممکن است کار سهوی بوده ولی امروز که به دست ما رسیده و در این شرایط می خوانیم متوجه می شویم بار معنایی زیادی دارد. در ابتدا با قاطعیت نوشته شده هو شهید. در قسمتی از وصیت نامه که شهید با خداوند هم صحبت می شود از الفاظ تکان دهنده ای استفاده می کند. بعداز طلب حلالیت شهید به صراحت در وصیت نامه از خانواده و دل کندن از وابستگی به همسر و سه بچه اش می گوید. از همین جا معلوم می شود که شهید واقعا شهادت را می خواست و در بخش دیگر در اشاره ای به من سفارش می کند که همه ی ما در هیئت خادم اهل هستیم نه مدیر و مسئول. وی ادامه داد: در انتهای وصیت نامه می گوید به امید دیدار، میبینمت در بهشت، که بهشت را قلم گرفته و به جایش نوشته جنت الحسین. این قلم گرفتگی شاید کار سهوی باشد ولی به من این را نشان می دهد که شهید در کنار حضرت اباعبدالله است. زمانی که شهید در کنار ما بود خیلی چیزها از ایشان یاد گرفتیم اینکه شهید همیشه راه را به ما نشان می داد در این قلم گرفتگی که به جایش جنت الحسین نوشته شده به گونه ای می خواهد راه را نشانمان دهد.

0